Konusu
: " Kendiniz, yakın ve uzak gelecekteki yaşamınız hakkında ne düşünüyorsunuz ? "


Yazar rumuzu:yakamoz123
Eser sıra no:101204eser06


UMUTLU YARINLARIMA YÜRÜR MÜSÜN BEDENİM?

Bugün açtım gözlerimi. Varım artık, bu saniyeler benim için… Hiçbir şeyi bilmezken tanıyorum şimdi dünyayı ve insanları. İçimde bir his… Evet, bir his var. Ama o kadar yeniyim ki… Bedenim ve hislerim o kadar taze ki… Anlamlandıramıyorum bu hissi. Sanırım endişe hissettiğim. Geleceğimin, yaşayacaklarımın ve yapacağım hataların endişesi.

Korkuyor muyum peki? Bilmiyorum. Yaşayacağım anlar, geçireceğim zaman belirleyecek bunu.

Gözlerimi ağlayarak açtım. Ama ağlıyordum çünkü kendimi ifade edebileceğim tek dil buydu. Yürüyeceğim yol engebeli mi acaba? Gelecek dedikleri yakar mı canımı? Kalbim kırılır mı? Ya da kırık hayallerim birleşerek toplanır mı bir gün? Sevgiyi tadabilecek miyim? Yoksa hep endişeyle mi geçecek vaktim? Peki ya sonra? Gün gelir neşe saçar mı umutlu yarınlarım? Baharın neşesi vurur mu yüzüme? Başkalarının tebessümleri kıpırdatır mı yüreğimi? Bilemem ki, bilemeyiz…

Annem “Körpeciksin” diyor bana. O hayat tiyatrosunda ki en yeni oyuncuya “merhaba” diyor. Gözlerinde bir endişe herkesin, herkeste gelecek korkusu. Yakın ya da uzak fark etmez, gelecek bir şekilde gelecek… Ve bana ışık saçan gözlerle bakıyor annem. Her şey güzel olacak dermişçesine… Yaşadığım dünyayı sevdiriyor bana, yürümeyi öğretiyor. Açıyor kollarını “Koş” diyor. Korkma. Hevesle adımlarımı atıyorum. Hem anneme hem de beni bekleyen yarınlara. Hazır mıyım hayal kurmaya, amaç belirlemeye geleceğe? O kadar uzak değil gelecek dedikleri. Annemin ninni mırıltısı kadar yakın. O kadar saf, o kadar temiz değil belki ama annemin hamuru gibi şekillenmeye hazır. Ne babamın alnındaki emektar çizgiler korkutabilir beni ne de Kafdağı’nın ardında gibi görünen büyük emeller!

Geleceği oluşturacağım hamur benim ellerimde. Hayatım şekillendirdiğim gibi olacak belki. Kararlıyım.Bu yolda yürümeye, gerekirse koşmaya, ağlamaya, sevinmeye razıyım.Ama kararlıyım… Bir gün yürüyeceğim annemin elimi bıraktığı yerden sonrasına… Ulaşmak istediğim yere bir adım daha yaklaştığımda tadacağım bazı duyguları…Aşkı, sevdayı belki de hayal kırıklığını. Ama her şeye rağmen yeni doğan günden umutluyum. Gözlerimi her yeni güne gülerek açacağıma inanıyorum.Başarmak benim elimde ve şimdi inanarak bir kez daha soruyorum umutlu yarınlarıma yürür müsün bedenim ?


önceki eser / sonraki eser