Konusu
: " Kendiniz, yakın ve uzak gelecekteki yaşamınız hakkında ne düşünüyorsunuz ? "


Yazar rumuzu:yolcu265
Eser sıra no:110126eser04


BENİM YOLUM

Gelecek… Geleceğim, bana ait, benim adıma çizilmiş bir yol. Sonunu bilmediğim, mesafesini ölçemediğim bir yol. Bu yolda birçok kavşaklar, birçok sokaklar, dinlenmem için yapılmış banklar, birilerinin arkasından el salladığım duraklar, beni mutlu eden çiçekler, oynamam için yapılmış parklar, salıncaklar, şekerciler, mezarlar… Hepsi benim yolumun üzerinde. Her şey iç içe girmiş. Mutluluklar, hüzünler, sevinçler, gözyaşları hepsi bir arada.

Pembe renkli duvarlar, beyaz renkli pencereler, siyah renkli kapılar. Hangi kapıya gireceğimi, hangi pencereden bakacağımı, hangi sokaklara döneceğimi önceden bilmediğim bir yolda yürüyorum; ama nereye ulaşmak istediğimi, neler yapmak istediğimi bilerek yürüyorum. Zaman zaman düşüyorum, zaman zaman ağlıyorum, zaman zaman koşuyorum, zaman zaman gülüyorum. Ama hep yürüyorum. Pes etmeden, sıkılmadan, heyecanla, merakla yürüyorum. Bu yolda yürümeyi de, durmayı da, koşmayı da seviyorum. Çünkü bir amacım, hayallerim var. Onlara yürüyorum. Onlar benim kocaman, masmavi denizimin içindeki balıklar. Onları besliyorum, büyütüyorum. Bir ormanım var. İçinde bazı yerlerde uzun, yemyeşil ağaçlarım; bazı yerlerde kısa, cılız bozkırlarım var. Suluyorum onları, her gün suluyorum. Seve seve, bıkmadan.

Ormanımın içinde, denizimin tam yanında evim var. Huzur bulduğum, sıcacık evim. Yolda ne kadar yürüsem, denizimde ne kadar yüzsem, ormanımda ne kadar gezinsem de dönüp dolaşıp geldiğim yer yine evim oluyor. Ne zaman eve gelsem beni kapıda karşılayan annem, ne zaman düşsem beni kaldıran babam, ne zaman yorulsam beni dinlendiren kardeşlerim var. Birlikte yeri geliyor gülerek, yeri geliyor ağlayarak yaşıyoruz.

Denizime bakan, önüme yepyeni ufuklar açan bir okulum var. Okulumda beni mutlu eden, yaşamıma tat katan dostlarım, arkadaşlarım, öğretmenlerim var. Yolumun biraz ilerisinde nerede olduğunu tam bilmediğim; ama bacasından çıkan dumanları gördüğüm kocaman bir bina var. O binaya girmeyi çok istiyorum; ama gitmem gereken yol var. Bu yolun uzayıp, kısalacağı bana bağlı. O binaya giden yolun bir an önce kısalması için elimden gelen her şeyi yapıyorum. İçini çok merak ediyorum. Bazen gözlerimi kapayıp kendimi içinde hissediyorum. O zaman o binaya ulaşmak için durmadan koşasım geliyor. Annem, babam, öğretmenlerim bana o binanın üniversite olduğunu söylüyorlar. Oraya giden yolumu kısaltmak için ellerinden gelen her şeyi yapıyorlar, bunu hissediyorum. Ben de onların güvenini boşa çıkarmamak için çalışıyorum. Zaman zaman yoruluyorum, terliyorum ama ardından gelen başarı ve tebrikler beni daha çok heveslendiriyor. Tüm yorgunluğumu unutuyorum. Bu yorgunluğa yenik düşen arkadaşlarımın elinden tutup, benimle birlikte yürümelerini istiyorum. İçimde bir inanç, tutku, istek var.

Bir gün o binanın içine gireceğime inanıyorum. Sadece o yola vermedim kendimi, zaman zaman o yoldan çıkıp sevdiklerimle vakit geçirdiğim, eğlendiğim yollara da giriyorum; fakat o koca binaya giden yoldan uzaklaşmadan, o yolla paralel yollara gidiyorum. İki yolu da takip etmeye çalışıyorum. Böylesi daha zevkli oluyor.

Tüm bunları yaparken seviyorum, seviliyorum. Yolumdaki herkese selam veriyor, gözlerinin içine bakıp gülümsüyorum. Elimden geldiğince yolda kalmış insanlara yardım ediyor, ellerinden tutuyorum. Bazılarının yüzündeki sahte gülümsemeleri hissediyorum o zaman korkuyorum; fakat onlara belli etmemeye çalışıyorum. Çünkü bunu bilmelerinin onları daha çok mutlu edeceğini biliyorum.

O koca binanın arkasında büyük bir tepe görüyorum. Tepenin üstünde bir ev var, bir de tepenin başında araba. Galiba o tepeye arabayla çıkılıyor. Şimdi olsa o tepeye yürüyerek çıkabilirim ama o tepeye gelinceye kadar halim kalır mı bilmiyorum. O evi çok merak ediyorum. Evin üstünde yarı kapalı, yarı açık bulutlar var. O bulutların hepsini açık yapmak istiyorum. Güneşin bana yardım edeceğini biliyorum. O eve ulaşıp, evin balkonundan bakarak girdiğim tüm yolları görmek, yaptığım her şeyi değerlendirmek istiyorum. Kırdığım tüm kalpleri onararak, yapmam gereken her şeyi yaparak, benim yolumu takip eden herkese yardım ederek, ormanımı ve denizimi en güzel şekilde bırakarak o balkonda hayata gözlerimi kapamak istiyorum. Bunlara ulaşır mıyım bilemiyorum, ömrüm yettiğince bunların birazını bile olsa gerçekleştirmek için çalışıyorum ve hep çalışacağıma inanıyorum.


önceki eser / sonraki eser