Konusu
: " Kendiniz, yakın ve uzak gelecekteki yaşamınız hakkında ne düşünüyorsunuz ? "


Yazar rumuzu:bayanbilgin313
Eser sıra no:110222eser10


Çekirge “Geliyorum” Der.

Bir insanın ilk işi “kendisi” olmaktır der Tevfik Fikret. Tanıştırayım, ben “kendim”. Dünümle, bugünümle, yarınımla bir eşi daha olmayan bu güzel dünyanın geçici misafirlerinden biriyim. Herkes gibi; ama herkesten farklı… Herkes gibi; diğer herkesten farklı…

“18”… İşte bu da benim geçmişimi özetleyen sayı. Ne kadar kendimsem, o kadar 18’im ben. Sekizken zıplayan, on ikiyken hoplayan, bugünse sıçrayan… Çekirge oluşumun öyküsü bu... Ben kokan, beni sayıklayan, bana beni “kendimi” anlatan, kendim olma yolunda verdiğim kâinatın en insancıl savaşının öyküsü…

Annem ve babam… Onların dünyanın en mantıklı insanları olduğunu düşünüyorum; çünkü bana üzerime giymem gereken iki şey olduğunu ve toplumda saygınlıkla var olmam için ikisini de iyi seçmem gerektiğini öğrettiler. Bu yüzden en büyük yatırımlarını kastettiğim ikinci giysiye yaptılar: Eğitim.

Pişmem gerekiyordu, biliyorum. Beklemem gerekiyordu, anlıyorum. İlmi bellemem, bellediklerimi analiz etmem, kazanımlarımı sentezleyebilmem ve kendi içimde bunları kabullenip uygulamam lazım geliyordu. Yaşadıkça öğreniyorum.
Okul… Önce söyleyeyim, ben pek çok öğrenci arkadaşımı çileden çıkarak kadar okul hayranıyım. Evet, doğru, bu konuda otokritikten hiç çekinmem. Öğretmenlerin verdiği ödevleri anlamsız bir yükümlülük görüp “Of!” diyen, okulu zaman kaybı gibi değerlendiren zihniyete inat öğretmen yandaşıyım. Bu vasfımla da övünmüyorum desem önce kendime yalan söylemiş olurum.
Bu istikrarlı tutumum sonucunda yıllara dayanan bir birikimin bende bugün özellikle akademik ve sosyal anlamda tecelli etmesi, toplumun diğer fertleri arasında ayrımsanmamı sağlıyor. Her geçen günse beni adeta daha da fazlasını, daha da iyisini yapmaya yöneltiyor. Hadi diyor içimdeki ses, bak öğrenilecek bir şey daha buldun. Bugün öğrendiklerinle yarın dünyayı sen kurtaracaksın.

Benzetme iğreti durabilir; lakin öz şudur ki Mustafa Kemal’in düşlediği o bilim ordusu ancak böyle bir anlayışın ürünü olabilir ve milleti muhasır medeniyetler düzeyine ancak bu emeği vermekten korkmayan, bundan zevk duyanlar taşıyabilir.

İdealistlik, birçok kez hayata karşı duruşumu tasvir eden kelime oldu. İstiyorum, dedim. Yapmalıyım, başarmalıyım. Bildim ki, Roosevelt’in de dediği gibi, “Çalışmadan kurulan hayal sabun köpüğünden farksızdır.”

Pek çok kez yazdığım öykülerle duyurdum sesimi. Öğrendiğim yeni dillerle dünyanın yazdığı öyküleri okudum. Fikir ürettim, paylaştım. Yarınlar bugünü aşsın diye…
Bekledim, zamanı gelsin sıçramanın diye…

doğumdan öncesini yaşıyorum
henüz belli olmadı kimliğim
vücudunu arıyor ruhum
bir yerde atomun çekirdeğiyim
bir yerde artı sonsuzum
Attila İlhan

Tanıştırayım, ben “kendim”.
Söz veriyorum, beni unutmayacaksınız.



önceki eser / sonraki eser