Konusu
: " Kendiniz, yakın ve uzak gelecekteki yaşamınız hakkında ne düşünüyorsunuz ? "


Yazar rumuzu:denge936
Eser sıra no:110221eser21


YÜKLEMDEN ÖZNE

Ben, benim, bende, benden, beni, bana, benle, benimki…
Ama ben dedim ki; ben, biz, bizim, bize, sana, bazen ona, onu, ondan…
Sondan, sonradan başlamak zordur. Bir şekilde başladıktan sonra vazgeçmek de öyle. Hep “biz”den sonra bana veya sana geçmek ne kadar zorsa, hep “ben”den sonra bize veya ona geçmek neredeyse imkansızdır.

Cümleye “Ben” diye başlamak bir eksiklik veya fazlalık değildir. Ben olmadan biz nasıl olsun ki? “Ben”, “kendim” gereklidir. Gerekliyiz. Biz de öyle. Siz de.
Hayatın başlangıcından itibaren “sen” sorusu “ben”i öğretir.
Sen nasılsın? Ben iyiyim.

Ne yapıyorsun sen? Ben çok şey yapıyorum.
Ben ve sen kelimelerinin gizlenmesi de durumu değiştirmez. Yüklemde özne de vardır çünkü. Yaptıklarımızda biz varızdır. Yaptıklarımda ben.
“Ben”i kimseye öğretmezler oysa. “Ben” sendedir. Sen konuşursun, tanımak isteyen tanır, bazıları ise tanıtmak için uğraşır durur. Halbuki “ben”lerin kendilerine olan bağlılıkları senin uğraşındansa kendi “ben”lerinin isteği elindedir.
Sen, seni, sana, ona, buna, o, senden…

Kimden saklanır başkası hakkında düşündüklerin? Benden mi, senden mi? O hep o kalsaydı; bana, sana ulaşmasaydı bize gelmezdi. Hep sen diye de düşünülmez bu yüzden, hep o diye de. Yoksa bana dönüşene kadar o ve sen, değil bize, onlara bile dönüşemezlerdi.
Ben, o ve senin varlığından biz çıkar ya; biz, bize bizi, bizden…

Birden farkına varılır biz olmanın gücü, güveni. Bizi bizden alan senler ve onlar, beni de bende bırakmazlar. Biz kalmak beni bırakmak değildir oysa; bizi bırakmak da ben olmak. O yüzden sen, kendi benini düşünüyorsan, o da beni düşünüyorsa biz olmaktır çıkar yol.
Biz olmak ise; ben, sen, beni, o, onlar, sana, seni, bizim… şeklinde olur. Bize onlar girince, biz onlara dönüşmez. Biz bizi toplar, birleştirir.

Bense ben, sen, biz, bizi, bizim, bana, sana, ona, onu… derim.

Konu, ben bize dönüşünce hayat nasıl olur ise, bunu senin “ben”in biz olunca, onlar da bize katılınca hepimiz oluruz diye özetleyebiliriz. Böylece ben, kendim, yakın gelecekteki hayatım, hayatın, hayatı yaşamımız olur.

Ben benden çıkınca, sen sende kalmayınca, onu da bana katınca biz oluruz. Biz olunca, hayatımız olunca, birliğin umudu beni coşturunca biz de mutlu oluruz. Yakın gelecekteki hayatımız da, uzak gelecekteki hayallerimiz de hep bizim olur.



önceki eser / sonraki eser