Konusu
: " Kendiniz, yakın ve uzak gelecekteki yaşamınız hakkında ne düşünüyorsunuz ? "


Yazar rumuzu:hedef321
Eser sıra no:110217eser06


HİÇLİKLER İÇİNDE

Bazen yalnız hissedersin kendini. Tanrı’nın unuttuğu yerdeyim dersin. Neler yaşadım, neler olupbitti ve şimdi hayatım ne durumda dersin. Duyguların o kadar başıbozuktur ki anılar canlanır yeniden yaşanıyormuşçasına zihinde. Zaman öyle bir kavramdır durdurmak isterdin bir ara istemediğin günleri ötelemek için, hatta geri sarmak bile gelir içinden, söylenmişi söylenmemiş, yaşanmışı yaşanmamış kılmak için. Kendince küçük sebepler arar durursun, küçük mutluluklar için.

Kendine bile açamadığın duyguların vardır içinde, gizli kalmış; ne çok şey vardır anlatmak isteyip de anlatmadığın, konuşmak isteyip de sustuğun ne çok şey…

Düşündükçe kaybolursun hissettiklerin arasında, duygularınla mantığın sıkışıp kalmıştır. Öyle çok büyük nedenler de yoktur tüm bunlar için ama dedim ya işte bizi alıp götüren o anlar çok şey ifade eder bazen hayatta, çok şey anlatır bize.

Kelimler bile kifayetsiz kalır aklından geçenlerin yanında. Bazen özlem duyarsın eskiden benim dediğin sonra birer birer kaybettiğin her hayale, sebep yokken boşa harcadığın zamana ve boşa inanılmış güzel günlere.

Evet, anılar peşini bir türlü bırakmaz. Bir bataklıkta batıyormuşçasına geçen her saniye, daha da içine çekmeye çalışır seni, tıpkı yaşanmışlıklar gibi. Sen unutmak istersini o hatırlatır; sen kaçmak istersin, o peşinden gelir. Hep şöyle olsaydı, böyle yapsaydım ikirciklenmeleriyle kendini yer durursun. Zordur kabullenmek kimi zaman her şeyi yeni baştan, zordur tekrardan başlamak, zordur alışkanlıklardan vazgeçip de yeni hayatlarda, kaybettiğin dünyaları aramak..
Her yeni adım, yeni yolları beraberinde getirir çoğu zaman. Sonunu görmeden, bilmeden, inatla yürürsün bu yolda. Bazen karşına engelleri bir sürü gereksiz olumsuzluklar çıkar. Dönmek istersin ama çok geçtir; kaldığın yerden devam etmek, savaşmak zorunda kalırsın. Her zaman kötü bitmez belki bu yolların sonu, sanıldığı kadar tökezlemezsin bu yolda ilerlerken. Bu sana bağlıdır aslında, içini ne denli huzurlu ve neşeli tuttuğuna meselâ.

Belki de bu yüzden insanlarla olmayı sevdiği kadar yalnızlığı da sevmeli insan, hep aydınlıklarda yaşamak isterken karanlığı da görmeli çoğu zaman. Yeni umutlara yelken açarken kendini o hayallerde boğulmaya hazır hissetmeli. İyiliği benimsediği gibi kötülükler karşısında güçlü olmayı da bilmeli. İnandığı şeyler uğrunda savaşırken onu yıldırmak isteyenlere gülüp geçmeli, yapmazsın diyenler karşısında zafer çığlıkları atabilmeli. Zıtlıklar içinde sevmeli belki de akıp giden bu hayatı.

Zaman hiç durmadan bize de sormadan akıp gidiyor. Ben bunlara seyirci olarak kalmayı değil bizzat içinde olarak yaşamayı tercih ediyorum. Karamsar, bencil, özgüveni eksik, zorluklar, umutsuzluklar içinde olan insanları çekip çıkarmayı, onlara yol göstermeyi, gelecekte onların varlığı için çabalayıp iz bırakıp adını duyurmuş biri olmak istiyorum. Bu yüzden, ben varım, diyorum! Beni ve insanları ne mutlu edecekse, nasıl bir şekilde olursa olsun! Ben hedeflerimi, düşlerimi, isteklerimi bir kenara bırakmıyorum.

Evet, sözlerimin sonundayım artık; düşüncelerim, aklımdan geçenler tüm hayallerim kâğıtlara şimdilik bu kadar yansıdı. Özgürce burada yeniden dile geldi hislerim. Hiçlikler içinde karışan zihnim kâğıtlar içinde yer alıp, çözüm buldu kendisine.


önceki eser / sonraki eser