Konusu
: " Kendiniz, yakın ve uzak gelecekteki yaşamınız hakkında ne düşünüyorsunuz ? "


Yazar rumuzu:marmaris931
Eser sıra no:110218eser11


DEJAVU

Sonbaharın son ayıydı. Kavak ağaçları ile kaplı olan bahçemin ortasındaki küçük evimde,şöminenin başında kulağımı ve ruhumu saran bir ud taksimi…Başım sevdiğim adamın göğsünde uda eşlik eden ritmik bir kalbe kulak verip perdeyi sıyırmış iplik iplik yağan yağmuru seyrediyorum.Karşıma dimdik dikilmiş ağacın bedenindeki dallar çırılçıplak,üşür gibi titriyordu.
Anımsıyorum! Kaderimi belirleyecek olan o sınavda cam kenarında oturmuştum.Yine o ağaç yine o titremeyle üşüyordu.Gözlerim bu zelzeleye takılmış,ondan aldığım ilhamla udumun tellerine bambaşka dokunuyordum.Yıllarımı verdiğim müziğe karşı şimdi önemli bir sınav veriyordum.Müzisyen olmaktı hayalim.Kazanmıştım!Artık bir dünyam olmuştu benim.Bu dünyanın merkezinde Marmaris vardı.

Tercih sonuçlarımı beklerken hissettiğim heyecanın ve sabırsızlığın bir eşini yanıma almış, üniversitenin bahçesinde bulmuştum kendimi.Cennetteydim sanki.Benim cennetim! Nihayetinde yeniden başladı hayat.Bahçede her birinin elinde farklı bir sevgili olan müzisyenler…Sevişircesine çalıyorlardı.Böyle olmalıydı müzisyenlerin sevgililerine olan aşkları.Devam etti bu armoni,hiç bitmeyecek gibi…Beste çalışmaları,dersler,sınavlar derken kış bitmiş mevsimlerden hepsini geride bırakan ilkbahar sonsuz müzik aşkımı katlayarak tüm güzelliğiyle yerleşmişti hayatıma.Benliğim,özüm,kalbim,ruhum müzik sevgisiyle dolmuş başka sevdalara kapalıydı.Yahut ben öyle zannediyordum.Peki bir kalbe iki aşk sığabilir miydi?
Anneme olan özlemim, tutkum kendime sorduğum bu soruya bir yanıt olmaya talipti.Annemin de bana olan özlemini İstanbul’daki ahşap evimizin önünde çok sevdiği ceviz ağacının dibinde yazdığı hasret dolu kelimelerden ve hemen her satırına damlayan gözyaşlarının dağıttığı mürekkepten anlamamak imkansızdı.Bu sözlerin karşılığını gecenin karanlığına aldırmadan sokak lambasının ışığında kağıdıma vuran kalemimin gölgesiyle gurbet kokan sitem dolu kelimelerle veriyorum.

Zaman,tutamayacağımı anladığım ana kadar akıp gitmişti.Okulum bitmiş ve ben çevremi sarıp sarmalayan onlarca müzisyen arkadaş ve yüzlerce öğrenci ile annemin içimde bıraktığı koca bir boşluktan ötürü hep biraz eksik ama hakkını verircesine yapıyordum.
Hanımeli kokuları olmadan düşünülmeyecek bir yaz akşamında öğrencilerimin en mutlu anlarından birine tanıklık etmek için katılacağım mezuniyet balosuna Kerem ve onun ayrılmaz parçası kanunu da eşlik ediyordu. Ben baloya annemin kendi mezuniyetim için aldığı beyaz,uzunluğuyla beni bir gölge gibi takip eden bir elbiseyle katılırken o da beyazın eşi olan siyah ve gecenin karanlığı anlatan bir smokinle katılmıştı.İkimiz de yerimizi aldık.Ve müziğin başlamasıyla bir rüzgar esti önümden ,kuvveti tarifsiz.Alıp götürdü beni diyardan diyara…Çok uzağa,anneme…Salondaki alkışlar mıydı ruhumda duyduğum gürültü yoksa yüreğimin göğsümden çıkacakmış gibi çarpması mı?Kerem’le rastlaştı bakışlarımız.Beni anlar gibiydi.Annemi çok özlüyordum.

Ay o gece hiç olmadığı kadar parlak ve daha bir sevimliydi. Denize yansıyan ışığı onu daha bir mutlu ediyordu.Buna sadece biz şahittik.Gözlerine baktım.Okyanusu görür oldum bir an.Boğuluyordum o mavi derinlikte.Çırpınmayı istemedim,teslim oldum dalgalara ve sessizce kulağına “evet” dedim.Sadece “evet”!

Şimdilerde Kerem’le yepyeni besteler peşindeyiz.Biraz yorgun görüyorum onu.Uyumuş kalmış başım göğsündeyken,oysa bir an bile bırakmazdı saçlarımı okşamayı.Gözüm yine o ağaca ilişti,bir titreme sardı bedenimi.Kırışık yüzüm ve kurumuş dudağımdaki tebessümle seyrediyorum onu.Hikayemizi düşündüm,böyleydi işte,çocuksuzduk ama mutsuz değil!Bestelerimizdi çocuklarımız.Bu hikayede yer,kişi,mekan,bütün unsurlar yerli yerindeydi;ancak sonu düşünmeyen bir yazarım ben.

Salonumuzu dolduran ud taksimi ve ritmik kalp birden son buldu.Bu zamanın mükemmelliği olamazdı!

Ürktüm,irkildim ağaç ve ben daha fazla titremeye başladık.Bir lerzeyiş…Bin bir lerzeyiş.Çayımdan aldığım yudum fark etmemi sağlıyor,ya uzundu hayalim yahut bu soğukluk çayıma damlayan gözyaşlarımdan…


önceki eser / sonraki eser