Konusu
: " Kendiniz, yakın ve uzak gelecekteki yaşamınız hakkında ne düşünüyorsunuz ? "


Yazar rumuzu:mavi789
Eser sıra no:110223eser02


AYAK İZLERİM

Daima annemin küçük kızı olarak kalmayı öyle çok isterdim ki. Zamanın durmasını isterdim. Annemin beni kucağına ilk aldığı zaman… Bakmaya doyamadığı o küçücük ellerinle dünyanın en masum varlığı olduğum zamanda kalmayı… Ama istesek de istemesek de büyüyoruz işte. Boylarımız uzuyor, düşüncelerimiz kirleniyor, gülüşler daha yapmacık, insanlar daha acımasız oluyor.

Mutlu, huzurlu ya da bol paralı bir hayat için yarışmaya başlıyor herkes. Geride kalmamak için, kaybetmemek için sende koşmaya başlıyorsun.

Benim için de yıllar önce başlamış o yarış, ilk nefes alışımla gözyaşlarıma boğulduğum an… Farkında olamadan her şeyin böylesine değişeceğini anlayamadan katılmışım aralarına. Bir adımla başlamışım hayata… Bir adım. Yarışın sonunda uçurum var farkındayım. Bilmem, kaçıncı adımdayım. Ama mutlu olmak için, bu koca evrende ömrüm boyu ufacıkta olsa yer edinebilmek için, bu güzel sofrayı bıraktıktan, sandalyemden kalktıktan sonra ismimin hala akıllarda, yaptıklarımın kitaplarda ya da sinemada kalması için hızlanmak zorundayım.

Bir oyuncu olmalıyım. Aydınlığım perdenin açılması, oyunun başlaması olmalı. Öğretmeliyim insanlara. Ağlatırken veya güldürürken anlatmalıyım, öğretmeliyim her şeyi.
Bir yazar olmalıyım. Sacco’nun dediği gibi; kitaplarla, edebiyatla insanları kardeş yapmalıyım. Aralarına nefretten bir uçurum sokmalarını engellemeliyim ya da çok başarılı, güçlü ve bütün dünyada söz sahibi olabilecek bir iş kadını olmalıyım. Ülkemi kalkındırmalıyım; okulsuz, eğitimsiz çocuk bırakmamalıyım. Ne kadar olası ya da ne kadar imkansız bilemem. Tüm bunların, ütopik olmasına rağmen, hayalin bile güzel olduğuna inanıyorum. Tanrı’nın her şeyi değiştiren ve yöneten gücüne sahip olmalıyım. Herkese yardım etmeli, bütün evrene adalet götürmeli, huzurlu dünyalar, zararsız insanlar yaratmalıyım. Hayalini kurduğumuz dünya için bir şeyler yapmalıyım. Her ne olursam olayım artık hayatım ölü geçmesin ve ölümü hayat versin isterim.
Ve ölümüm! Ölümüm ileride, az ileride. Birkaç adım… Bu adımlar, yaşadığım güzellikler, bu çiçekler son hazlarım. Mutluluğum da, mutsuzluğum da benimle gidecek. Ayak izlerim kalacak yollarda. İnsanlarda izlerim kalacak. Onlar ayaklarımı büyütecek. İzlerim büyüyecek. İz benim, bilinecek. Açtığım her çiçek koklanacak. Fidanlarım büyüyecek. İşte o zaman son adımıma, son nefesime, son çiçeğime bile gülümseyip düşeceğim.

Çünkü biliyorum… Sonu olacak… Olmalı elbette… Olmalı ki tadını çıkarayım her hayalin. Doyasıya güleyim yaşananlara. Evet o gelecek… Gelmeli elbette… Ama geldiğinde hüznün esiri olmamalıyım. Yaşananlara dönüp baktığımda pişmanlık duymamalıyım. Bir tebessüm edebilmeliyim; kısa zamanda paha biçilmez dostluklar kurduğum, her şeye, herkese büyük bir aşkla bağlandığım için gülebilmeliyim. Yoksa her nefesimi içten, doyasıya, ölesiye çekemem ve bu kadar mutlu düşemem uçurumdan.

Düştüğümde birçok insan bırakacağım arkamda. Belki annemi bırakacağım arkamda, belki kitaplarımı, köpeğimi, ayakkabılarımı bırakacağım. Biliyorum ki, onlar kaldığı zaman toprağımı köpeğim atacak üstüme, çiçeğimi annem dikecek başucuma. Ayakkabılarım?... Kim bilir hangi ayakları ısıtacak, umut verecek o adımlara? Ya diğer insanlar?... Onlarda gelecek mi? Kimin umurunda düşüşüm; onların tek derdi tamamlayamadıklarım, büyütemediğim çiçeklerim olacak.
Bu yarışı kazanacak olan adımlarım! Eğer büyütürsem çiçeklerimi, bir orman yaratabilirsem; onlar da unutmayacak beni. Kutlanacak yaptıklarım… İşte o zaman gurur duyacağım kendimle; düşsem de hayat verdiğim için ve yaşadığıma bütün dünya şahit olduğu için…



önceki eser / sonraki eser