Konusu
: " Kendiniz, yakın ve uzak gelecekteki yaşamınız hakkında ne düşünüyorsunuz ? "


Yazar rumuzu:meltem335
Eser sıra no:110203eser04


KORKARAK YAŞADIKLARIM

Korkuyorum aslında…

Geçmişimin yıldızını gelecekteki karanlıkta kaybetmekten. Çocukluk düşüncelerimi, o kendini bilmez uçuk kaçık sınırı olmayan hayallerimi küçücük ellerimle değer bilmeyen yabancı kucaklara teslim etmekten.

Benim inci parçası dediğim hayallerime, başkaları hep suyun içindeki kum tanesi gözüyle baktı. Onlar da haklıydı, kimin umurundaydı benim yarattığım ufak ama aslında kocaman dünyam.
Düşüncelerim için her şeyi hazırlamıştım aslında… Uğruna yapacaklarım, vazgeçeceklerim…
Kendimi adayacaktım ben, her şeyimi, tüm varlığımı, gözlerimden düşen her bir damlayı onun için dökecektim. Mutluluktan… Hiçbir zaman keşke demeyecektim…

Evet başarmıştı…
Kendi hayatından vazgeçirmişti beni. Sırf o hedef uğrunaydı her şey.
Kendimi adadım, aklımı ve kalbimi adadım, gözyaşlarımı adadım ama mutluluktan olmadı.
Ben o hayallerimi başkaları çalsın diye bugüne getirmedim. Hep besledim, hiç suyunu eksik etmedim. Konuştum onlarla anlaşmıştık biz, benim olacaklardı. Söz vermiştik birbirimize ufka beraber yelken açacaktık. Bırakmayacaktık ellerimizi… Sımsıkı tutacaktık. Birimiz vazgeçerse diğeri hemen kaldıracaktı onu söz vermiştik. Ama o sözünü tutmadı. Birileri gelip elimden aldığında sesini bile çıkarmadı. Çok yaşlar döküldü yanaklarımdan. O gitti hiç çıkmaz oldu gamzeler. Eksiktim şimdi hani söz vermişti. Ben sözümü hala tutuyorum. Onlar hep bana ait ve hep beklenen olacaklar.

Korkuyorum aslında…
Ya hiç dönmezlerse diye! Ne yaparım ben, kimden güç alıp devam ederim yoluma? Ne uğruna? Tamam, vazgeçtim ben… Alın hepsi sizin olsun. Düşüncelerim uğruna cezalandırılacaksam hepsi sizde kalsın. İleride yaşamımda bu ne olduğu belli olmayan kural yüzünden beni ben yapanlardan koparacaksam kendimi bırakın geri gelmesinler.

Bu darbeler böyle devam edecek ve hiç kimse küçükken kurduğu oyunları ileride yaşayamayacak ve misketleri ellerinden alınacaksa, onlar benim dediğimde kapatılacaksam karanlığa… Onlar sizindir. Artık çalmanıza gerek kalmayacak; veriyorum çocukluk hayallerimi.
Ama söyleyeyim size, onlar sözünü elbet tutacaklar. Sonuçta ben büyüttüm onları.
Benim sevgim var her milimlerinde. Biliyorum farkına varacaklar. Elimden alanlara bir darbede onlar vuracaklar.

Keşke diyorum artık öğrendim bu kelimeyi…
Keşke hayallerimin zincirlenip denizde batacağını bilseydim bu kadar büyük olmazlardı. Aslında küçüktüler, değerini bilmediler.

Ben tanıyorum kendimi… Hayallerimi, düşüncelerimi, aşklarımı… Ne uğruna çaba gösterdiğimi biliyorum. Boşa ter döktüğüm anların bile farkındayım. Ama olsun çaba göstermeden neye ulaşacağım ben. Engel koyup, “ Bırak bundan bir şey olmaz” diyenlere kulak asmadan devam edeceğim ben. Yoklar ki onlar! Hani duymuyorum ben!

Korkuyorum aslında…
İncilerimi yeniden arayıp zamanımı boşa geçirmekten değil, beni vazgeçirmeye çalışan insan sayılanların ilerde hayatımda olacak olmasından.

Korkuyorum…
Benim çocuklarım onların çocukları, onların çocukları da bu korkuyla büyüyecek diye.
Onları yaşatmayacağım onlar yaşamayacak izin vermeyeceğim. Benim çocuklarım Ayşe, Fatma, Ali, Ata hepsi benim çocuklarım… Onlar özgür olacak, onlar gerçek olacak, onlar baş koydukları yoldan dönmeyecek izin vermeyeceğim. Benim varlığımı çalıp beni ben yapan düşüncelerimi alanlara onlar dur diyecek. Hiç kimse onları bölmeyecek o bölge bu bölge diye hiç kimse onlara ayrımı öğretmeyecek. Hepsi insan olduğu için eşit olduğunu bilecek, anlatacağım. Kendimi, hayat hikâyemi… Onlar bundan ders alacak. Evet, ben kararımı verdim, kimse beni yok sayamaz diyecek. Bu dünya var, bu millet var, bu vatan var, ben varım, herkes var olacak. Biz bütünüz diyecek. Kimse bu düşüncesinden dolayı zifiri karanlıkta olmayacak.

Anlatacağım…
Doğruyu, yanlışı, varlığı, kardeşliği, taş koymamayı, dostum diyenin aslında yarın yok olacağını… Kimsenin varlığına göz dikmemeyi, kimseyi yolundan çevirmemeyi anlatacağım Hayatı bayram etmeyi, ben sana mecburum diyip uğruna hiçbir şeyden vazgeçmemeyi anlatacağım onlara. Biz yapamadık, bizim için hayat bayram olmadı ya da biz hiçbir zaman bayramı göremedik… Siz kör olmayın diyeceğim onlara.
Varlığınızla var yapın sevginizle yeni bir dünya yaratın diyeceğim.
Ya ben ya onlar değil.
Hep “biziz” diyecek onlar!

önceki eser / sonraki eser