Konusu
: " Kendiniz, yakın ve uzak gelecekteki yaşamınız hakkında ne düşünüyorsunuz ? "


Yazar rumuzu:şirin187
Eser sıra no:110225eser08


GELECEĞE BAKIŞ

Bir insan kendini ne kadar iyi tanırsa,duygularını da o kadar iyi ifade eder. Zorla kimseyi ikna edemeyiz. Davranışlarımızda tutarsızlık varsa,başkalarına sözümüzü geçirmemiz zor. Bu yüzden davranışlarım ve sözlerim birbiri ile uyuşuyor. Değişim istiyorsam önce kendimden başlamalıyım ki sözlerimi dikkate alsınlar. Kurulu bir düzen var ve aniden değişmeyeceğini biliyorum. İyi bir gelecek ve benden sonrakilerin hayatlarından memnun kalmış bir şekilde dünyadan ayrılmasını istiyorum. Bunun için de güzel bir çevreye ihtiyacımız var. Bu yüzden arkadaşlarıma çevreyi temiz tutmaları gerektiğini, tasarruflu olunmasını uygun bir dille söylüyorum. Belki çok küçük bir adım;ama herkes dikkat etse bunun büyük bir akım olacağını düşünüyorum. Kütüphanede aktif olmaya çalışıyorum. İnsanların kendilerini kitaplarda bulabileceğini, kitaplar sayesinde gelişebileceklerini, bilgi elde edeceklerini ve rahatlayacaklarını biliyorum. Saygıya ve kurallara çok önem veriyorum. Başkasına saygısı olmayanın kendisine de saygısı olmaz ,ayrıca herkesin kuralları vardır. Dersin başına her gün aynı saatte oturmak bile kural sayılır. Kimse çiğnetmek istemez ben de istemediğim için toplumdaki kurallara uyarım. İnsanlar sadece şu anı yaşıyorlar. Evlilik hayali kuruyorlar ama çocuklarına bırakacakları hayatı oluşturmaya çalışmıyorlar. Torunlarımızın bizden nefret edecek olması onları üzmüyor galiba; ama ben atalarını överek anmalarını istiyorum.

Siyasal Bilimler Fakültesi’nde olmak güzel,artık etrafımda çocukça insanlar yok. Önceden yüzlerine her baktığımda o cemiyetin içine girmek istercesine kendimi onlardan biri gibi görürdüm;ama onlar gibi değildim. Buradaki insanların hepsi yönetici adayı ve ileri görüşlü, ben de onlardan biriyim.

Hazırlık zor; fakat farklı dilleri bilmek en büyük hayalimdi. Bu yüzden katlanabilirim. Bir yılın sonuna geldim bile ve benim tatilde iş bulup gelecek yılki okul masrafımı çıkarmam gerekiyor. Güzel bir iş buldum;hem İngilizcemi geliştireceğim hem de para kazanacağım. Beş yıl çabuk geçti meslek hayatı geldi çattı hep teorik bilgiler olunca insan bir ilçenin başına yönetici olarak geçtiğinde,bunları pratiğe aktarması zor oluyor. Lakin insanın bir yerden başlaması gerekiyor. İlk önce okulları ziyaret etmeliyim.

Okul durumlarını rapor haline getirdim; eksikler giderilecek,kütüphaneler düzenlenecek. Sınıfları gezdim, akıllı tahtada ders işlemeleri çocukların yorumlama kabiliyetini geliştiriyor. Teknolojinin bu kadar geliştiği bir zamanda bütün bilgileri internet yoluyla elde etmek varken, çocuklar kitapları ne yapsın? Benim geri kafalı olduğum düşünülebilir ama o sayfalara elleri ile dokunmalarını, kitap kokusunu içlerine çekmelerini istiyorum. Ellerinde somut bir şeyler olsun bu şekilde düşünme becerileri gelişir. İlçemde sosyal alanların artırılması, yardıma muhtaç insanlara yardım edilmesi, toplumu geliştirecek toplantıların yapılması ve insanları kaynaştıracak gösterilerin düzenlenmesi gerekiyor.

İşime kendimi o kadar kaptırdım ki zamanın nasıl geçtiğini anlayamadım. Evlat edinme zamanı geldi. Artık kendimi sadece ülkeme değil birde kızıma adayacağım. Onun büyüdüğünü görmek onunla spor yapmak, kitap okumak, sinemaya gitmek ve sohbet etmek hoşuma gidiyor. Büyüdü ve annesini örnek alıyor,arada kendini ifade etmesi için bir konu verip onun hakkında konuşmasını istiyorum. Ben de fikrimi söylüyorum. Birlikte kitap okuyoruz, hafta sonu yüzme kursu var. Bazen kurs çıkışlarında alıp onu tiyatroya götürüyorum. İlçemdeki insanlarla aramda yönetici yönetilen ilişkisi yok, biz büyük bir aileyiz. Bu ortamı sağlamak kolay olmadı bir de bayan olmanın verdiği bir eksiklik vardı. Beni benimsemeleri zor oldu erkek yöneticilere alıştıkları için sıkıntı yaşadık. Ama şu an her şey yolunda gidiyor. Kızım bu durumu kıskanıyor, onunla daha az ilgilendiğimi düşünüyor, o yüzden boş zamanlarımı onunla geçiriyorum. O uyuduktan sonra kitabıma devam ediyorum. Doğa ile ilgili bir kitap yazıyorum. Bir çok araştırma yaptım ve farklı kitapları birleştirerek böyle bir eser ortaya çıkardım. Umarım bu kitap sayesinde çocuklarımız deniz kokusunu içine çekebilecek. Kitabım büyük ilgi gördü, çevreci insanlar bu kitabı göstererek amaçlarına ulaşmaya çalışıyorlar.

Bir ülkeyi geliştirmenin yolu en küçük yapılarından başlamaktadır. İlçeler ilerleyince iller ve hepsinin sonunda ülke değişmiş olacak.

Bir yönetici ağaca benzemeli, son raddesine kadar verimli olmalıdır. Ağaçlar kuruyana kadar hatta kuruduktan sonra bile bizim için çabalar. Ben de kanımın son damlasına kadar ülkem için savaşacağım. Düşüncelerimde bir değişiklik yok; fakat daha büyük düşünme zamanı geldi. Mesleği bırakıyorum. Dışişleri bakanı olmak ve düşüncelerimi geniş bir alana yaymak istiyorum. Bunu planlarken anne olduğumu unutmadım, kızıma danışmam gerekiyor. Hala ilgiye ihtiyacı var.Yoğun olacağım için ona vakit ayıramam bir de okulunu değiştirmesin, alıştığı bir düzen var. Ben de üst makamlara düşüncelerimi anlatayım; çünkü dönüşü olmayan bir yola giriyorum.
Kızımın okulu bitti, liseyi Ankara’da okuyacak. Benim işlerim yoğunlaştı nerdeyse her hafta yurt dışına çıkıyorum. Bugün evdeydim ve kızımın arkadaşlarını eve davet ettim. Hepsi düzgün çocuklar tam benim istediğim gibi saygılı, kültürlü ve çalışkan çocuklar, kızımla bir kez daha gurur duydum. Seçimler yaklaştı-Cumhurbaşkanını 2012’den beri halk seçiyor- ben de adaylığımı koydum. Görev yaptığım ilçelerdeki insanlar desteklerini esirgemiyorlar. Cumhur başkanı olarak üzerime çok fazla görev düşüyor. Öncelikle ülkenin iç huzurunu sağlamalıyım, olumsuzluklara rağmen yılmamalı, güçlü olmalıyım. Dün okulları ziyaret ettim. Hiçbir şey bizim zamanımızdaki gibi değil. Herkesin önünde bilgisayarları var, kitaplara ihtiyaç olmuyor bu uygulama ağaçların yok olmasını engelliyor. Bu arada kitabım evrenselleşti bir çok dile çevrildi. Kızım evlendi annesine ihtiyacı kalmadı. Benim de emeklilik yaşım geldi. Gençlerin önünü açmak lazım onlara borçsuz, temiz ve diğer ülkelere sözü geçen bir ülke bıraktım. Daha üst seviyelere çıkartmak gençlerin elinde, ben de artık bir dünya turu yaparım. En son istediğimde naaşımın ülkemdeki insanlar tarafından defnedilmesi…


önceki eser / sonraki eser